Başlık: Aküsü Bitmiş Bir Aracın Şarj Olma Süresi: Beklerken Yaşadıklarım
H2: O Günü Hatırlıyorum, Hala Gözlerimde
Geceye doğru yaklaşıyordum, Kayseri’nin o kasvetli havası, her şeyin griye büründüğü saatlerde, arabamın aküsünün bitmesiyle her şey birden yavaşladı. Hangi taksiyi çağıracağımı düşünürken, her şeyin ne kadar belirsiz olduğunu fark ettim. Çünkü o an sadece arabamın değil, tüm dünyamın aküsü bitmiş gibiydi. Sanki bir şey eksikti, bir şeyler bozulmuştu, ama ben ne olduğunu bilmiyordum.
Yavaşça direksiyonu çevirdim ve aracı yol kenarına çektim. “Bir dakika, her şey geçici” diye kendi kendime telkinlerde bulundum. Ama gerçek şu ki; hiçbir şeyin geçici olduğunu hissedemiyordum. Belki aküsü biten bir araç, kendisini şarj edebilecek, belki bir süre sonra tekrar eski haline dönecek ama ben, ben nasıl toparlanacaktım? Kendimi nasıl yeniden şarj edecektim?
H3: Şarj Olma Süresi: Aküsü Bitmiş Bir Aracın Yavaş Yavaş Geri Dönüşü
Arabamın aküsünün bitmesinin sadece bir teknik sorun olmadığını fark ettim. O an ben de tıpkı arabam gibi yavaşça tükeniyordum. Telefonumu çıkarıp aracın şarj süresiyle ilgili bir şeyler okumaya başladım. Ama aklımda sadece şu vardı: “Bu araç ne kadar sürede yeniden çalışır?”
Okuduklarım şaşırtıcıydı: “Bir arabanın aküsü, ne kadar büyük ve güçlü olursa olsun, yaklaşık 30 dakika ile 2 saat arasında şarj olabilir.” Bu rakamlar aslında o kadar da korkutucu değildi. Ama ben başka bir şey hissediyordum. Bir araç aküsünü şarj ederken ne kadar zaman alıyorsa, bir insanın da içsel enerjisini toparlaması, hislerini düzene sokması o kadar zaman alabilir miydi?
Şarjın hızı, hem fiziksel hem de duygusal bir süreçti. Arabamın aküsü şarj oldukça, ben de yeniden bir şeyler hissediyor, tıpkı tıkır tıkır çalışan bir makine gibi, içimdeki enerji birikiyordu. Ama bunun nereye varacağını kimse bilemezdi.
H4: Bir Anı, Bir Duygu
Bir saat sonra, akünün şarjı %60 olmuştu. Ne hissettiğimi anlatmak zor. Bunu yazarken bile bir tür kararsızlık, bir belirsizlik içindeyim. Çünkü bir şeylerin düzelmeye başladığını hissettikçe, geriye gitmekten, hatalarımı düşünmekten de korkuyordum. O sırada bir telefon aldım. Sevgilim arıyordu, belki de teselli edebilirdi. “Sen nasılsın?” dedi, ama bana sorarsanız, ben daha kendimi çözemedim. “İyiyim, akü bitti ama hallederim” dedim, o kadar basit bir şekilde.
O anda bir şey fark ettim. Şarj olmaya çalışan arabam gibiydim; her şeyin yavaşlayıp, sabırla ilerlemesi gerekiyordu. Kendi içimde bir şeyler eksikti, ama bu eksikliği tamamlamak için bir süre beklemek gerekiyordu. Belki de bu zaman, o eski, kaybolan hisleri geri getirmek için gerekliydi. Ne kadar çabuk şarj olursam, kendimi o kadar hızlı toparlayamazdım.
H3: Şarj Olma Süresi, Bir Geceyi Geçirmek Gibiydi
Saatler ilerledikçe, arabam da hızla şarj olmaya başlamıştı. Bir yandan arabamın %100 şarj olacağına güveniyordum, bir yandan da kendi içimdeki boşluğu doldurmak için ne kadar zamanım olduğunu merak ediyordum. Kimi zaman insanın içine düşen boşluğu doldurmak, arabayı şarj etmekten çok daha karmaşık olabiliyor. Ama işte, o an bir şeye karar verdim: Her şeyin bir zamanı vardı. Benim içimde de, bu arabada da.
Yavaşça arabama binip, çalıştırmayı denedim. Çalıştı. Ama bir şeyler eksikti. Kollarımda bir ağrı vardı. Bir kaç hafta önce bir yanlış yapmıştım, bu yüzden arabamın şarjı gibi, ben de toparlanmalıydım. Hangi hızla şarj olacağımı kimse söyleyemezdi, çünkü her şey bana bağlıydı. Bu zaman, yaşadıklarımı sindirmek, hislerimi düzenlemek için gerekliydi.
H2: Sonuç: İçsel Şarj, Zamanla Gelecek
Sonunda, arabam tamamen şarj oldu. Ama ben? Ben hala şarj olmam gereken o hissi arıyordum. Bir insanın aküsünün ne kadar sürede dolacağını kimse bilmiyor. Bazen birkaç saat, bazen günler sürebilir. Ama bir şey kesin: Her şey geçici. Bir araç şarj olduğunda tekrar yol alır, tıpkı biz de içsel şarjımızla hayata devam ederiz.
Beni bulunduran bu şehirde, her şey gibi arabamın da aküsü bitiyor. Ve her defasında, aynı anda hem hayal kırıklığı, hem umut taşıyorum. Ama sonunda, bir şekilde, her şey düzene giriyor. Aküsü bitmiş araçlar, insanlar gibi; zamanla şarj olur, hayata tutunur.